7/5/2007 - Nazım

Taka


takalar geçiyor allı yeşilli
takalar geçiyor dümenleri lâzlı
takalar geçiyor en nazlı
yelkenlilerden de güzel

güvenli sularda işsiz dönenen
gezi yelkenlerinden çok duyarak denizi
takalar geçiyor enginlere
yamalı göğsünü gere gere

takalar geçiyor yükle yürekle
takalar geçiyor emekle dolu
günlük güneşlik kıyılarından kopmuş
denizlerde Anadolu

kıyılar kadın olmuş
açılır gider erkeği
takalar takalar toprağın
denizde çarpan yüreği
Bülent Ecevit

Şahmaran

Sedef, safir ve kör uyku, dünden
Kalan bir aynaya vuruyor düş gibi
Ve kâhinin her remil atışında ölüm
Kara değil, karada havada ve suda

Ağlayan narım da çatladı çünkü ben
Çocuklarımı kaybediyorum dağlarda
Dağlar ki ceylan yurdu, bir gülistan
Olsun içindi düşerse yolu Şahmaran’ın

Ve anılardır diye bilinen Şahmaran
Belleğin derin kuyusundaki uykusunu
Bir hançerle kesip çıkmalıdır günyüzüne
Ve bırakarak derisini çöl iklimlerine

Tozlaşan ve durmadan tozlanan keder
Sedef, safir ve kör bir uykuya dönerken
Çöl hep çöldür, daima çöl, gri söylence
Ve buhurun incelttiği ölümcül bir büyü

Gülen ayvamı soruyorum ağlayan kızımı
Nerdesin bunca zaman ey Şahmaran
Dağlar ceylan yurdudur, bir gülistan
Düş yollara, keder öcünü almalıdır çünkü
Ahmet Telli

Var Git Artık

buralarda gece uzun
gün ışığı yakındır
var git artık
bakma ardına
ölüme fazla sokulma ama düşün ki
mevsim rüzgarlarının savurduğu
bir orman insan
sev onu, sokul, konuştur
doludur fazla üstüne varma

hep susmak
susmak...
yetmiyor bazen
işte bu yüzden
bütün ışıkları yanmalı yeryüzünün
ozanlar herşeyi anlatmalı

var git artık
acıyı aşındırma
tut
ve at sevdaya uzanan çağlayana
Yılmaz Odabaşı

BU VATANA NASIL KIYDILAR İnsan olan vatanını satar mı? Suyun içip ekmeğini yediniz. Dünyada vatandan aziz şey var mı? Beyler bu vatana nasıl kıydınız? Onu didik didik didiklediler, saçlarından tutup sürüklediler. götürüp kâfire : «Buyur...» dediler. Beyler bu vatana nasıl kıydınız? Eli kolu zincirlere vurulmuş, vatan çırılçıplak yere serilmiş.  Oturmuş göğsüne Teksaslı çavuş. Beyler bu vatana nasıl kıydınız? Günü gelir çarh düzüne çevrilir, günü gelir hesabınız görülür. Günü gelir sualiniz sorulur : Beyler bu vatana nasıl kıydınız?  1959   VATAN HAİNİ  "Nâzım Hikmet vatan hainliğine devam ediyor hâlâ. Amerikan emperyalizminin yarı sömürgesiyiz, dedi Hikmet. Nâzım Hikmet vatan hainliğine devam ediyor hâlâ." Bir Ankara gazetesinde çıktı bunlar, üç sütun üstüne, kapkara haykıran puntolarla, bir Ankara gazetesinde, fotoğrafı yanında Amiral Vilyamson'un 66 santimetre karede gülüyor, ağzı kulaklarında, Amerikan amirali Amerika, bütçemize 120 milyon lira hibe etti, 120 milyon lira. "Amerikan emperyalizminin yarı sömürgesiyiz, dedi Hikmet Nâzım Hikmet vatan hainliğine devam ediyor hâlâ." Evet, vatan hainiyim, siz vatanperverseniz, siz yurtseverseniz,                         ben yurt hainiyim, ben vatan hainiyim.  Vatan çiftliklerinizse,  kasalarınızın ve çek defterlerinizin içindekilerse vatan,  vatan, şose boylarında gebermekse açlıktan,  vatan, soğukta it gibi titremek ve sıtmadan kıvranmaksa yazın,  fabrikalarınızda al kanımızı içmekse vatan,  vatan tırnaklarıysa ağalarınızın,  vatan, mızraklı ilmühalse, vatan, polis copuysa,  ödeneklerinizse, maaşlarınızsa vatan,  vatan, Amerikan üsleri, Amerikan bombası, Amerikan donanması topuysa,  vatan, kurtulmamaksa kokmuş karanlığımızdan,                             ben vatan hainiyim.  Yazın üç sütun üstüne kapkara haykıran puntolarla :  Nâzım Hikmet vatan hainliğine devam ediyor hâlâ.    28 Temmuz 1962  TÜRKİYE İŞÇİ SINIFINA SELÂM  Türkiye işçi sınıfına selâm!  Selâm yaratana!  Tohumların tohumuna, serpilip gelişene selâm!  Bütün yemişler dallarınızdadır.  Beklenen günler, güzel günlerimiz ellerinizdedir,  haklı günler, büyük günler,  gündüzlerinde sömürülmeyen, gecelerinde aç yatılmayan,  ekmek, gül ve hürriyet günleri.  Türkiye işçi sınıfına selâm!   Meydanlarda hasretimizi haykıranlara,  toprağa, kitaba, işe hasretimizi,  hasretimizi, ayyıldızı esir bayrağımıza.  Düşmanı yenecek işçi sınıfımıza selâm!  Paranın padişahlığını,  karanlığını yobazın  ve yabancının roketini yenecek işçi sınıfına selâm!  Türkiye işçi sınıfına selâm!  Selâm yaratana!                                                12 Ağustos 1962 VEDA  Hoşça kalın               dostlarım benim                              hoşça kalın!  Sizi canımda       canımın içinde,            kavgamı kafamda götürüyorum.  Hoşça kalın               dostlarım benim                              hoşça kalın...  Resimlerdeki kuşlar gibi             dizilip üstüne kumsalın,                          mendil sallamayın bana.                                                         İstemez...  Ben dostların gözünde kendimi                        boylu boyumca görüyorum...    A  dostlar       a  kavga dostu                    iş kardeşi                             a  yoldaşlar  a..!!.  Tek hecesiz elveda..  Geceler sürecek kapımın sürgüsünü,  pencerelerde yıllar örecek örgüsünü.  Ve ben bir kavga şarkısı gibi haykıracağım                                      mapusane türküsünü.  Yine görüşürüz            dostlarım benim                           yine görüşürüz...  Beraber güneşe güler,                  beraber dövüşürüz...  A  dostlar        a  kavga dostu                     iş kardeşi                               a  yoldaşlar  a..!!.                                        ELVEDA..!!....... Zafere Dair Korkunç ellerinle bastırıp yaranı dudaklarını kanatarak dayanılmakta ağrıya. Şimdi çıplak ve merhametsiz bir çığlık oldu ümid... Ve zafer artık hiçbir şeyi affetmeyecek kadar tırnakla sökülüp koparılacaktır... Günler ağır. Günler ölüm haberleriyle geliyor. Düşman haşin zalim ve kurnaz. Ölüyor çarpışarak insanlarımız - halbuki nasıl hakketmişlerdi yaşamayı - ölüyor insanlarımız - ne kadar çok - sanki şarkılar ve bayraklarla bir bayram günü nümayişe çıktılar öyle genç ve fütursuz... Günler ağır. Günler ölüm haberleriyle geliyor. En güzel dünyaları yaktık ellerimizle ve gözümüzde kaybettik ağlamayı: bizi bir parça hazin ve dimdik bırakıp gözyaşlarımız gittiler ve bundan dolayı biz unuttuk bağışlamayı... Varılacak yere kan içinde varılacaktır. Ve zafer artık hiçbir şeyi affetmeyecek kadar tırnakla sökülüp koparılacaktır... 1941 YEDİNCİ MEKTUP Çarşı pazar dolaştım yoldaşım        not ettim fiyatları. Tanganika dehşetli ucuzluk. Mesela güneş, hem de en olgunu, en kırmızısı, yağmur mesela, hem de aylarca şakırdayanı artsız, arasız, yahut da boy boyu, çeşit çeşidi sıtmaların, yahut da kopkoyu esmer eller, turfandası da, olgunu da, hem de hepsinin tırnaklarıyla avuçları pembe, hatta muz,       beş kiloluk hevenkleri,                        bir şişe Pepsi Koladan ucuz. Sana bunları yazdım, iki gözüm, düşünüyorum, Tanganika'dan pahalı mı benim Anadolu? Kimi yerlerinde yağmur çok daha pahalı, kimi mevsimlerinde güneş, ama sıtmaların fiyatı, yahut da ellerin, hele parmakları kınalı olanların,                       hiç de burdan pahalı değil. Muza gelince,        bizde yetişmez,             ama soğanla tuz,                 beş kilosu değil, birer kilosu,                      burdaki muz fiyatına... AKŞAM Anadolu ovalarındaki gibi tıpkı havai mavi        toz pembe        açık mor Macar ovasında akşam oluyor. Ağaçlar bildik ağaçlar, bizim ovadakiler. Dibinde ağaçların        akşam serinliğinde        terli, sıcak asker kaputuna benziyor toprak. O renkte, öyle uçsuz bucaksız        öylesine dayanıklı, Anadolu ovalarındaki gibi tıpkı Macar ovasında akşam oluyor. Konuyor dallara yıldızlar        yaprakların arasına        kuşlarla beraber. Ağaçlar bildik ağaçlar, bizim ovadakiler, benzerlik işte, o kadar ama        akşammış, toprakmış, ağaçmış bizim ovalarda çocuklar aç,        gelinler yirmi yaşında kocakarı, bizim ovalarda öküzlerin boyu bir karış. bizim ovalar Macar ovası değil. DENİZ ÜSTÜNE Sertti, karma karışıktı batımızda kalan dağlar. Trenimiz indi ordan ılık, ıslak düz ovaya. Sağımızda, ter içinde, bir kamyonet gidiyordu. Şoför, yeşil entarili şişman, esmer bir kadındı. Oturmuştu arkadaki çuvallara bir gemici, şapkasının kurdelası uçuyordu çırpınarak. Köprüleri, kuleleri, bacaları, dumanıyla gümüş rengi bir fabrika geçiyordu solumuzdan, limanına dönen bir harp gemisine benziyordu. Serinliği geldi önce, karıştırdı keskin iyot kokusunu, raflardaki elmaların kokusuna. Sonra, baktım, aksi vurmuş gökyüzüne, hava kat kat mavileşmiş. Sonra birden kendisiyle karşılaştık. Mendireğin içindeydi, sıkışmıştı rıhtımlarla gemilerin arasına. Zooparkta seyrettiğim bir kartalı hatırladım, kanatları yana düşük, küskün başı yüreğinde   Davet Dört nala gelip Uzak Asya'dan Akdenize bir kısrak başı gibi uzanan                 bu memleket bizim.   Bilekler kan içinde, dişler kenetli, ayaklar çıplak ve ipek bir halıya benzeyen toprak,                 bu cehennem, bu cennet bizim.   Kapansın el kapıları, bir daha açılmasın, yok edin insanın insana kulluğunu,                 bu davet bizim...   Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine,                 bu hasret bizim...                                              Nazım Hikmet       ertekin

 

2009-10-14 02:17:09 - Nazım